| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Λανθασμένη νοοτροπία, διαχείριση δυναμικού και αδυναμία στο παρασκήνιο οι κύριοι λόγοι |
| Toυ Σίμου Παφίτη στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» Η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος απαιτεί πολύ περισσότερα στοιχεία για μία ομάδα από 11 ή και 20 ταλαντούχους ποδοσφαιριστές. Η Ανόρθωση φέτος έχασε έναν τίτλο που έδειχνε κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της. Έφτιαξε μια πανίσχυρη ομάδα, την ώρα που οι βασικοί αντίπαλοι της παράπαιαν κυριολεκτικά. Ο ΑΠΟΕΛ απέδωσε το χειρότερο ποδόσφαιρο επί θητείας Ιβάν Γιοβάνοβιτς, η Ομόνοια ήταν «βουτηγμένη» στα οικονομικά προβλήματα, η ΑΕΚ έκανε την υπέρβαση τερματίζοντας τρίτη, ενώ η ΑΕΛ «κάηκε» με τη συμμετοχή στο Γιουρόπα Λιγκ. Τα πάντα ήταν ιδανικά για την ομάδα της Αμμοχώστου για 20 αγωνιστικές. Από την αρχή της σεζόν αποδείκνυε κάθε εβδομάδα και περισσότερο πόσο πολύ άξιζε το φετινό πρωτάθλημα. Ανάγκασε μάλιστα τους πάντες να συγκρίνουν τη φετινή ομάδα με την «αρμάδα» του Τιμούρ Κετσπάγια που κατέκτησε αήττητη την κούπα το 2007 και ακολούθως μπήκε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Τα πάντα, όμως, άλλαξαν μέσα σε μερικές εβδομάδες. Οι λόγοι αρκετοί, το συμπέρασμα όμως ένα. Η Ανόρθωση είχε την ποιότητα για να στεφθεί πρωταθλήτρια ύστερα από πέντε χρόνια, όχι όμως την τύχη, τις αντοχές και την εμπειρία τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικά για να το πετύχει. Πρόωρα πανηγύρια Από τον Ιανουάριο κάποιοι στην Ανόρθωση πανηγύριζαν την κατάκτηση του τροπαίου και ενώ απέμεναν 16-17 αγωνιστικές. Αμέσως μετά το διπλό επί της Ομόνοιας για τη 19η αγωνιστική, ακόμα και εντός αποδυτηρίων, πέρασε λανθασμένα το μήνυμα για χαρές και συνθήματα τίτλου. Στην «Κυρία» δεν διαχειρίστηκαν σωστά το υπέρ τους προβάδισμα στη βαθμολογία, καθώς πίστεψαν ότι τα πάντα είχαν τελειώσει. Το άνοιγμα της ψαλίδας στους έξι βαθμούς από τον δεύτερο ΑΠΟΕΛ συνέπεσε χρονικά και με τους εορτασμούς των γενεθλίων του σωματείου και το κλίμα ξέφυγε. Οι ποδοσφαιριστές έχασαν την προσήλωσή τους στον στόχο και γι’ αυτό η ευθύνη ανήκε πρώτιστος στην τεχνική ηγεσία που όφειλε να τους έχει στην «τσίτα» και ακολούθως η διοίκηση. Κομβικό σημείο ήταν και η διαχείριση των αποτυχημένων αποτελεσμάτων. Οι μεγάλες ομάδες δείχνουν χαρακτήρα στα δύσκολες στιγμές και ενωμένες επανέρχονται πιο δυνατές. Αντί αυτού η Ανόρθωση κατάρρευσε σαν χάρτινος πύργος και έμειναν οι αριθμοί των πρώτων είκοσι αγωνιστικών να θυμίζουν στα αλήθεια τη δυναμικότητα αυτής της ομάδας. Πτώση ποδοσφαιριστών Η κακή διαχείριση του ρόστερ από τον Ρόνι Λέβι είχε ως αποτέλεσμα την υπερβολική χρησιμοποίηση κάποιων βασικών ατού της Ανόρθωσης και τον παραγκωνισμό άλλων παικτών. Οι συνέπειες φάνηκαν αργότερα, όταν «κλάταραν» οι Σπαντάτσιο, Ρέζεκ, Σκοπελίτης και Ίλιτς. Από εκεί και πέρα, άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως υπάρχουν αρκετοί παίκτες στο ρόστερ που ουδέποτε πραγματοποίησαν γεμάτες σεζόν. Ο Μάθιου Βαλβέρδε προερχόταν από αποχή, αφού στη Λυών ήταν τρίτος τερματοφύλακας. Ο Πάουλο Ζόρζε έπαιζε περίπου 10-15 παιχνίδια πρωταθλήματος τη σεζόν στον ΑΠΟΕΛ λόγω μυϊκών προβλημάτων. Ο Ντάν Αλέξα ανέκαθεν έχανε πολλά ματς λόγω της κακής συνήθειας που έχει να τρώει κάρτες από τα…αποδυτήρια. Ο Τόνι Κάλβο ήταν γνωστή περίπτωση σε όλους. Παίκτης με αστείρευτο ταλέντο, αλλά ιδιόρρυθμο χαρακτήρα. Ο Γιάν Ρέζεκ επανέλαβε εαυτόν, καθώς και πέρσι ξεκίνησε φουριόζος τη χρονιά, όμως στον δεύτερο γύρο έσβησε τις μηχανές, σκοράροντας με το σταγονόμετρο. Ο Τζουλιάνο Σπαντάτσιο έχει το κουσούρι των εκλάμψεων κατά τη διάρκεια της σεζόν και όχι της σταθερότητας στην απόδοσή του. Στην Ανόρθωση έκανε εξαιρετικό πρώτο γύρο, όμως στη συνέχεια «έσβησε», ενώ ο Μπαράκ Ιτζχάκι έχει να παίξει σε φουλ χρονιά από το 2010. Παρασκηνιακή αδυναμία Η δυστοκία στην επίθεση παρά τη δημιουργία κλασικών ευκαιριών σε καθοριστικά ματς και η ευκολία με την οποία η Ανόρθωση δεχόταν τέρματα κυρίως από στημένα, ήταν άλλος ένας λόγος για την κατάρρευση της «Κυρίας». Στο τρίμηνο Φεβρουάριος-Απρίλιος, ακούστηκαν έντονες φωνές διαμαρτυρίες για τη διαιτησία. Τα γκολ οφ σάιντ που δέχθηκαν οι κυανόλευκοι στους αγώνες με Σαλαμίνα, Εθνικό και ακολούθως τα πρώτα δύο παιχνίδια των play off με ΑΕΚ (αποβολή Βαλβέρδε-ανατροπή σε Αλέξα) και ΑΠΟΕΛ (ανατροπή σε Οκκά) έδωσε το «δικαίωμα» στη διοίκηση της Ανόρθωσης να πιστέψει ότι για το χάσιμο του τίτλου ευθύνεται αποκλειστικά η διαιτησία. Από την άλλη, οι φίλοι της «Κυρίας» επέρριψαν την ευθύνη στη διοίκηση την οποία χαρακτηρίσαν παρασκηνιακά ανύπαρκτη. Οι 79 κίτρινες κάρτες και οι εφτά κόκκινες που είδαν φέτος παίκτες της Ανόρθωσης την κατατάσσουν τελευταία στη συγκεκριμένη κατηγορία. Σαφέστατα στο ρόστερ της «Κυρίας» υπάρχουν ποδοσφαιριστές επιρρεπείς στις κάρτες, εντούτοις σε καμία περίπτωση δεν ένιωσαν το άσυλο της μεγάλης ομάδας που τυγχάνουν άλλοι συνάδελφοί τους. Κάτι τέτοιο ίσχυε στις αρχές της σεζόν, όμως όταν έσφιξαν τα λουριά η Ανόρθωση έμοιαζε αδύναμο παιδί που ψάχνει να βρει το δίκιο του, εκλιπαρώντας, πολλές φορές μάλιστα πέραν των ορίων της λογικής. |
Comments[ 0 ]
Δημοσίευση σχολίου